Runy przebudzenia

Ścieżka wiedzie przez Noc Szykam pradawnych znaków Światło pochodni, nie przebija, tego mroku Umacłe cienie, w jego blasku, ożywają I Otaczają mnie dookoła Słysze szepty, klóre mówią do mnie Pradawną zapomniana mową Ścieżka ta wiedzie przez mgłe Podążam za śladem dawnej tajemnicy Zimo i chód, przenika, moje ciało Mrozi serce i spowalnia oddech W oddali słyszę ciche melodie Rozbrzmiewają smutno, niesione przez wiatr Nie jestem tu sam Ktoś jest za mną i przede mną Ktoś kto jest mi bliski, a jakże i daleki... Sen miesza się z jawą Mgła zwodzi moje zmysły A droga jest, wciąż jest daleka... W Nocy drzewa mówią Głosem pradawnej mądrości Ścieżka wiedzie przez Noc Podążam tam, gdzie prowadzi mnie Głos mojej krwi Wkrótce poznam prawdę Któca ukryta jest wśród tych mgieł Moje imię które jest kluczem Drzewa Szeptają co raz głośniej Widzę w oddali migoczące ogniska Pradawni wojownicy chylą się nad nimi Ich cienie, poruszają, się własnym życiem Ich glosy przywołują zagubionych braci Ogniste Runy Iśnią magiczną poświatą Pradawna moc przemawia z nich Budzi w nas ogień dawnych bitew W tą noc Nikt nie jest już sam Pradawne Runy Szeptają do nas Pradawna moc Któcą odnalazłem Czekała tu na mnie Abym się przebudził