Palida Morte, Negra Sombra

Na noite de ollos de sangue Que a existencia cala repentinamente O corvo voa doente Ate o derradeiro abafo do que dorme Bágoas inocentes que tremen Pálida morte, negra sombra Que vixia o moucho no infinito Do milenario bosque de cristais rotos Bágoas inocentes que tremen Pálida morte, negra sombra Que ouvea o lobo na lúa chea Que enmascara a dor de eternas infamias Escoito as voces que me preceden No caos absoluto do fráxil recordo Incerto futuro de baleiras promesas No que mergullo a miña consciencia