O Túmulo dos Corvos

Lúa, que emerxes entre bágoas No solpor, entre lembranzas De imaxes que atesouran O efímero o eterno Lúa, nas fragas do pasado Onde as ialmas dos ausentes Aloumiñan as noites escuras De néboa dos maledicentes Árbores vixiantes da druídica maxia Que procede do león vermello Estatua da pedra ancestral Das arcanas crenzas e danzas Árbores vixiantes do tempo esnaquizado Polo dragón de lume que arrodea As estrelas centrais do frío norte Márcanme o sendeiro do meu final O corvo que se pousa Nos ósos apilados en túmulos verdecentes Elevará a meu espírito Cara o Lar dos Devanceiros, Cara a Imperturbable Harmonía Silenciosa