O Trono de Breogán

Breogán, os antergos recordan con orgullo Os días da túa estadía mortal As milenarias árbores susurran O son das heroicas batallas Breogán, o sangue dos caídos Cobren as verdes terras da Galiza Mentres os seus espíritos Descansan tra-la lúa, tra-las estrelas Os lobos ouvean na noite dos tempos Mentres o fío da gadaña sesga a escuridade Óese un lamento lonxe, no recordo As bágoas mollan as meixelas dos que amaches O druida guía o teu tránsito Polo laberíntico bosque da miña mente O teu trono recórtase na néboa nocturna Que cobre o meu tortuoso camiño Mais a túa sabiduría guiarame Mentres resoe no meu corazón... ...o teu nome inmortal