O Espertar do Xerión

No castelo derruído de sonos inconclusos Entre pregos decadentes de voces moribundas O circulo incompleto de harmonías silenciosas Erguese na fria noite de lendas non narradas As tribos de ignorantes, hipócritas traidores Que coa súa fachenda enchen o ar de podredume Verún rondar a Aquela que espreita con paciencia Os luios dos que a vida tratou con inxustiza Que agardan o regreso Daquel que non descansa Mais que dorme ate a chamada hipnótica do druida Baixo a leiticeira lúa na escuridade do outono Na espiral gravada en pedra alén du mortandade Esperta maxestoso aloumiñado polo vento Aquel que rexe impávido as hordas de defuntos Que claman liberdade...