Nocturnal Misantropia

A noite cae coa cega infamia Dos que se cren a sí mesmos inmortais Ruíns vermes arrastrándose no fango Que asolaga e abafa a miña gorxa Inútiles recordos de tempos pasados Paraíso perdido de pálidas caras Que co morto sorrir dos que enganan Atenúan a miña paixón por vivir Misantropía gravada co sangue da inocencia na lápida que enterra os soños... O pánico do que dorme quedo Na negra noite, gris presenza Que con ollos fríos me vixían Fanme gritar no silencio infinito Na néboa nocturna de insomnio provocado Pola inerte man de quen corta o fío Enmarañadas vivencias do neno xa morto Misanthropía gravada co sangue da inocencia na lápida que enterra os soños...