Nocturna Contemplación da Saudade

No tempo da lúa morta O renacer das avelaíñas Acrecenta as miñas visións Baixo o influxo do negrumante Xa o que gravou na madeira O destiño de quen me precede Iniciou a viaxe Entre baleiras olladas de incomprensión Contemplo os sendeiros trazados Na infinidade do ceo nocturno Mentres o xigante inscribe o seu cantar Na harmonía do luceiro Xa o alento dos devanceiros Vai esmorecendo Mentres con calma saudade Vixío o lume que me mantén morno No xélido regato Que se perde tralos murchos carballos Xa a estántiga me agarda Cos seus brancos silencios