Na Decadencia de Mística Saudade

Deteño o tempo nun futuro decadente certeza da memoria que me lembra quen son Casualidade cósmica que contemplo distante elevado sobor espectros que respiran por inercia As miñas mans tecen sons nas ponlas de árbores que se cravan nun pétreo pasado Ialma eterna que conserva o anhelo dun ente infinito dun ente cara a Nada Noites de néboas mestas tépeda escuridade sen lúa que afianza o meu ánimo cara a mística saudade.