Lachrimae

Bágoas nun mar de sangue escura reptilianas formas que emerxen do arrecendente xerme da historia arrepiada lúa crecente nun outono de fiestras espidas ríos de estrelas negras nunha voráxine de caos e destrución que a harmonía de madeira e vides torna incomprensiblemente familiar. Espiral eterna de ialmas consumidas que descenden cara o Abismo do Esquecemento onde cegas facianas de demos errantes nos agardan con cantos lastimeiros último contacto de neuronas putrefactas antes do Eterno Baleiro. Bebo así as doces flores do manancial que engana o meu sentir.