Klejnot atlantów

Tajemnice świntłn i ciemności Ukryli Bogowie pod morskimi falami Mrok kk pochłoną pradawny klejnot Dziś głęvin mórz prykrywa dawne dziedzictwo Stoję nad brzegiem morza Wpatrując się w daleki horyzont Moje myśli błądzą daleko Ponad czasem i wiecznością Czas nie wymazał dawnej chwały Ciemność nie zdławiła płomienia Pamięć pozostała zaklęta w znakach Zapisana magicznymi runami Wiatr kołysze morskimi falami Zimno przenika pod mój płaszcz Czuje powiew dawnej tajemnicy Staro żytna mądrości przenika moje myśli Słyszę modlitwy w dawnych świątyniach To wciąż Atlanci wznoszą swoje pieśni chwały Ich głos napawa mnie siłą i dumą Wciąż rozumiem ich dawną mowę Mój duch ulatuje w przestworza Porwany starożytną magią Atlantów Moje błękitne oczy Świadczą o tym skąd pochodzę Część mnie jest wciąż z nimi W dalekiej otchłani wiecznego czasu Runy ułożone przez Wotana Zmieniaja rzeczywistość Dziś teraź niejzość nie istnieje Wszystko co mnie na uczono Zest nic nie warte... Mój los zoklęty i nieodgadniony Moje więzy krwi i duch pokoleń Wciąż brzmią dawną melodią Któca rozbrzmiewa pod morskimi falami Tu nad brzegiem morza Przysięgam dziś wierność Światłu która jest we mnie Słońcu które jest wieczne Z morskich fal podnoszę miecz Zego połysk napawa mnie euforią Dziś już wiem że jutro usłyszę Lament i płacz moich wrogów ! Ogień który płonie we mnie Oślepił wrogów mych Zerwałem nici snu które mnie niewoliły Mój Rydwan już mknie po niebie