Grom

Ty, który lasy ogarnąłeś piorunów płaszczem, Ty, który wichrem karmisz dzieci swe, Wzbudziłeś morze nienawiści w ich umysłach, Jak Bałtyk brzegi swe, Ty otuliłeś święte gaje... Stare dęby pochyliły grzbiety swe w pokłonach, Piorunowy, święty ogień kończy taniec... Plasy milkną, strzygi chylą łby ku niebu, Czekające nagie wilcy... Słodycz Twa i ciepło czuję coraz bliżej, Tyś łonem matki mej i silą, Ziemia, lasem, polem, laka, gajem... Esencja życia, magia, która żyje. Ciemnością zwą Cię Ci, dla którychś wrogiem, Zbłąkaną owcą, wężem, śmiercią w trwodze, Ramiona mężnych wojów pną Twój posag wzwyż, Tyś nie herezją ale prawdą plunął w krzyż! Stare dęby pochyliły grzbiety swe w pokłonach... Grom niech będzie Twym zwiastunem, Brzaskiem imperium w chwale czekanego, Dzwonem w pogańskie serca bitym, Ołtarzem prawdy, dumą oraz krwią okrytym. Niech Grom zapowie Twe nadejście, Godzinę zemsty, boskiej rozpaczy, Nadejdą nowe, potężne czasy, O sile Twej szumią pomorskie lasy... Majestatycznie... Stare dęby pochyliły grzbiety swe w pokłonach...