Descenso Polo Arbóreo Sendeiro do Delirio (Live)

Inmerso na profunda e mórbida desidia Por mor do delirante sino Que tensa o eterno e fráxil fío Que une o Todo que eu aprezo O abismo das mentes separadas Aparéceme na onírica fraga neboada Atraveso o empedrado e sinuoso sendeiro E descendo ate a negra, psicótica e suicida soedade... Perdido entre bágoas de traizoada confianza a árbore de troncos diverxentes acobíllame o alumear da lúa estreméceme, dor intensa entre os círculos de pedras circundantes da miña tolemia... A auga que cae do inmenso e sangrante ceo forma o lodo que entorpece as miñas veas a morte en vida ateitiña co seu noxento abafo o corvo da mafenta rosa grazna o seu adeus