Cántico Derradeiro

Vexo árbores moribundas no templo baixo as estrelas Premonicións de prantos e arrepíos na hora onde Cegos os ollos ríos e fervenzas tinguiranse de vermello Chegados son os tempos onde os vellos deuses Son sacrificados polo ferro e a industria Onde os vellos mitos, as vellas crenzas Son desterrados polo fastío e as ansias de novidade Vexo devastados os lameiros onde agora pace o gando Infectas as hortas e os labradíos prantados baixo o sendeiro Da Branca Dama que marca o noso ciclo, o noso devir. Que a miña lápida sexa o último reducto Onde se refuxien os derradeiros amantes Soen a choiva, os lóstregos e os ventos Nun cántico de cálida saudade no meu adeus.