A Noite das Meigas

Na noite de meigallos e akelarres Que risas desfigurados e bébedas De vellas noxentas e sabias Alumea o mâxico lume Retortas ârbores mortas Que o sendeiro neboento atravesa Sangue que molla a terra Envelenada con intrigas sen senso No cruce de camiños Que as antergos alumearon co temor De sacrificios de eternas promesas E inmortais sûplicas Rabuñan as unllas E remoen os dentes Que as harpias sen tempo Empregan en blasfemas letanias Do Escuro