A Hoste Antiga do Luceiro

Na terra onde no océano infinito É vencido quen rexe as estacións Na terro dos fríos regatos E montes de tépedas néboas Alzouse máis aló da memoria O que porta a luz Que guía nas tebras A Hoste Antiga dos Sennome Foi nado co escintilar primeiro Da lúa nova de inverno O que é venerado no silencio De máxicas e arcanas pedras E con el virán axiña Novos tempos para os calados Para aqueles que espreitan na soidade De camiños sen destiño Xa se escoitan en cumios vales Son de tambores e de gaitas De zanfonas e máis de harpas Dos Pobos do Oeste preparándose Para o Espertar...